BLOG

De vele wegen naar het hier & nu

Gisteren stond ik zij aan zij met een coachee naar de zee te kijken. Wat zie jij nou, vroeg ik haar. Kleuren, zei ze. Toen ik doorvroeg, bleek ze alleen in het water al wel twintig verschillende kleuren te zien. Ik kwam niet veel verder dan bruin en grijs. Ze nam me mee in haar wereld. De lavendelgloed waar de zon reflecteerde. Subtiele blauwe schaduwen. Niet één bruin, maar een heel spectrum. Er ging een wereld voor me open, een ontdekkingsreis in iemands unieke belevingswereld.

Net daarvoor hadden we gepraat over een ergernis die haar flink dwars zat. Hoe hier van los te komen, was de grote vraag. Iemand had haar aangeraden elke dag een bodyscan te doen. Als ze eerlijk was, had ze nog voor de eerste poging een hekel aan het idee. Oh ja, het nut was haar wel duidelijk. En ze zou het ook wel doen, maar gisteren even niet. En vandaag ook niet. Ze trok er gekscherend een vies gezicht bij. Van de bodyscan zou ze het niet gaan hebben, dat was wel duidelijk.

Hoe groot is je ergernis nu nog, vroeg ik nadat we klaar waren met onze kleurenreis. Nul, zei ze zonder aarzelen, en de verrassing lag op haar gezicht in de vorm van een paar grote ogen en een gulle lach. Ze was weer helemaal open.

Moraal van dit verhaal: vele wegen leiden naar het hier & nu, het grote echte. De bodyscan, het beroemde rozijntje waar iedere mindfulnesstraining mee begint, meditatie zelf – het is allemaal waardevol, maar verre van exclusief. Ik lag deze week onder de wasmachine en versmolt een schitterend moment met een druppende kraan. En je denkt toch niet dat al die verlichte boeren in Siberië de verzamelde werken van Eckhart Tolle in de boekenkast hebben liggen?

Vaak moet je wel een beetje moeite doen om je geest te openen voor het grote echte (effort is the duty of today, het stokpaardje uit het vorige blog). Beter omarm je dus de richtingen waar jouw aandacht van nature al naar toe gaat. Kleuren, dans (een van mijn favoriete poorten 😃), geluiden, tast, sleutelen aan oude fietsen, tantrisch punniken… de lijst is eindeloos.

En hoe leuk om dat met elkaar te delen. Want dat is natuurlijk ook een prachtig moraal van dit verhaal: we kunnen wel denken dat we grofweg dezelfde beleving hebben, maar juist in de details zitten de fascinerende verschillen. Hoe leuk is dat!

Foto uit de serie New Horizons door Bruno van Elshout | http://www.newhorizonsahead.nl

Magisch

Wanneer we iets prachtigs zien of meemaken, zeggen we soms: het was magisch. Een glorieuze zonsondergang, een concert wat je hart in vuur en vlam zet of een bijzondere ontmoeting met een ander menswezen.

Vaak bewaren we ‘het was magisch’ voor momenten waarop we helemaal versmolten met iemand of iets. We wérden die prachtige lucht. We wérden de muziek. We werden die ander met wie we praatten, dansten of vrijden.

Te gek natuurlijk, ik hoor het mezelf ook vaak zeggen, maar klopt het ook? Is het niet andersom? Is de echte toverkunst niet hoe we ons op al die andere momenten zo effectief kunnen loskoppelen van ‘de magie’ die het leven feitelijk is?

Mensen zijn meesters – onbenullige meesters, maar meesters niettemin – in het optuigen van illusies. Wie anders kan er 9 van de 10 keer tijdens het luisteren van mooie muziek er niet mee versmelten. Wie anders kan tijdens de laatste seconden van een zonsondergang denken aan zijn hypotheek. En bij hoeveel ontmoetingen maken we nu echt contact? Hele levens gaan voorbij zonder echt contact.

Ons brein grossiert in constructies die ons een rad voor ogen draaien. We zijn een fabriek van rookgordijnen en als de mist even opklaart, en het leven in al haar glorieuze eenvoud binnendringt, ervaren we dat als magisch. Tel je zegeningen, sowieso, maar als onze zegeningen daadwerkelijk te tellen zijn, doen we misschien toch iets niet goed.

Lang geleden zat ik tien dagen in een klooster in Thailand. Een oude monnik aldaar had als stokpaardje: effort is the duty of today. Vrij vertaald: het komt je niet aanwaaien. Gek genoeg is het toelaten van wat echt is, voorbij onze rookgordijnen, iets waar je moeite voor moet doen. Iedere dag opnieuw.

Daarover gaat Bureau Buitenlucht. En het is een van de redenen waarom we altijd buiten zijn. Want natuurlijk is alles echt, maar Moeder Natuur doet het zo lekker voor. Kijk mij eens geduldig aanwezig zijn, fluistert de boom. Kijk ons vliegen dan, scheren de vogels voorbij. Drijf toch een eindje met mij mee, verzucht iedere wolk. En de wind streelt je wangen. Magisch!

Pilot

Update: Pilot afgerond!

De pilots voor Held en Boomtopper coaching zijn afgerond. Beide waren zeer geslaagd: we hebben mooie resultaten gehaald en veel geleerd. Inmiddels zijn we op normale basis actief met beide vormen. Interesse? Bel of mail!

Onze ervaringen met Boomtopper Coaching zijn positief, maar beperkt. We kunnen nu knalhard reclame gaan maken, maar laten we daar nu net een hekel aan hebben. Liever bewandelen we de weg van de actie.

Daarom starten we in de maanden naar het voorjaar toe een pilot. Minstens een middag per week hangen we het touw in de boom voor coachingssessies. We vragen hier geen geld voor. Zo kunnen wij oefenen met deze nieuwe vorm en misschien is het voor jou(w kind) een mooie kans.

We zoeken kinderen:
– tussen 7 en 12
– die in hun dagelijkse leven kampen met bepaalde angsten of onzekerheden
– en een aantal opeenvolgende keren willen komen (als het na de eerste keer goed voelt)

Er zijn een beperkt aantal plekken beschikbaar voor de pilot. We starten vanaf halverwege februari. De belangrijkste klimmiddag wordt dinsdag, maar er komen misschien ook mogelijkheden op sommige woensdagen en donderdagen. De sessies duren 30 tot 45 minuten.

Je kan je opgeven door Hedde te mailen of bellen (zie contactpagina). In alle gevallen kijken we van te voren of deze vorm van coaching geschikt is. We kijken ook of de vraag van je kind goed binnen de pilotgroep valt.

Het is dus niet gegarandeerd dat je mee kan doen. Er moet plek zijn en je vraag moet logischerwijs binnen het bredere scala aan vragen vallen wat we willen onderzoeken in de pilot.

De algemene informatie over Boomtopper Kindercoaching vind je hier.

En luister hier naar een leuk interview over de pilot op Radio West.

Koning Ralph

Aan kindercoaching in het bos kleven alleen maar voordelen. Zo heb je even de tijd om de kat uit de boom te kijken, voor je daadwerkelijk tegenover elkaar staat. Tussen het moment dat Ralph aan het einde van het pad verschijnt en de klimboom waar ik op hem wacht, liggen een goede vijftig meter; vijftig stappen, met de kleine beentjes van Ralph misschien zestig.

Het is niet duidelijk of hij zelf zijn hoofd in de jas van zijn moeder begraaft, of dat zij “Koning Ralph” verder lezen

Twee bureaus, één gedachte…

Ergens in de zomer kregen we een tip: we moesten eens praten met Buro Leerlingenhulp in Den Haag. Buro Leerlingenhulp, BLH in de volksmond, is een begrip in Den Haag (en inmiddels ook in andere steden). Oorspronkelijk richtte BLH zich alleen op kinderen met leerproblemen. Vandaar ook de naam. Inmiddels is de focus veel breder, richting algehele psychologische hulpverlening voor kinderen.

Is ook niet zo gek natuurlijk. Veel leerproblemen hebben een achterliggende problematiek. Denk aan faalangst, problemen in de thuissituatie of “Twee bureaus, één gedachte…” verder lezen